ขอสาบานด้วยเวลาสาย

และกลางคืนเมื่อมันเงียบสงบ

พระผู้อภิบาลของเจ้ามิได้ทอดทิ้งเจ้า และมิได้โกรธเคืองเจ้า

และโดยแน่นอนตอนท้ายสำหรับเจ้านั้นย่อมดีกว่าตอนต้น (ทั้งในดุนยาและอาคิเราะฮฺ)

และความแน่นอนพระผู้อภิบาลของเจ้าจะมอบ (ความโปรดปรานมากมาย) แก่เจ้ากระทั่งเจ้าพอใจ

พระองค์มิได้พบเจ้าในสภาพที่เป็นเด็กกำพร้า แล้วให้การอุปการะหรือ?

และพระองค์ก็พบว่าเจ้าสับสน (ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร) แล้วทรงชี้แนะนำทาง

และพระองค์พบว่าเจ้าเป็นผู้ขัดสน แล้วให้ความพอเพียง

ดังนั้น สำหรับเด็กกำพร้านั้น เจ้าอย่าได้ข่มเหงเด็ดขาด

และสำหรับผู้ที่เอ่ยขอ เจ้าอย่าได้ผลักไส

และสำหรับความโปรดปรานของพระผู้อภิบาลของเจ้านั้น เจ้าจงบอกกล่าวเถิด (เพื่อแสดงความขอบคุณต่อพระองค์)