ข้าขอสาบานต่อวันกิยามะฮฺ (วันฟื้นคืนชีพ)

และข้าขอสาบานต่อชีวิตที่ประณามตนเอง (ที่ได้กระทำบาปและความผิดพลาด)

มนุษย์คิดว่าเราจะไม่รวบรวมกระดูกของเขาอย่างนั้นหรือ?

ทว่าเราสามารถที่จะทำให้นิ้วทั้งหลายของเขาอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์

แต่มนุษย์ต้องการที่จะทำความชั่วต่อไป

เขาถามว่า “เมื่อไหร่เล่าวันฟื้นคืนชีพนั้น (จะเกิดขึ้น)?”

ดังนั้น เมื่อสายตาตกตำลึง (หรือเบิกกว้างด้วยความตกใจกลัว)

และเมื่อดวงจันทร์มืดลง

และเมื่อดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ถูกรวมเข้าด้วยกัน

มนุษย์จะกล่าวในวันนั้นว่า “ทางหนีอยู่ไหน?”

เปล่าเลย! ไม่มีหรอกที่หลับภัย

ยังพระเจ้าของเจ้าเท่านั้นคือที่พำนัก (หรือที่กลับ) ในวันนั้น

วันนั้นมนุษย์จะถูกแจ้งให้ทราบถึงสิ่งที่เขาได้กระทำไว้ก่อนหน้าและภายหลัง (หรือละทิ้งไว้ข้างหลัง)

แต่มนุษย์จะเป็นพยานต่อตัวเขาเอง

อวัยวะร่างกายของมนุษย์จะเป็นพยานยืนยันการกระทำของพวกเขาเอง ดังที่มีระบุไว้ในอายะฮฺที่ 24 สูเราะฮฺอันนูร

ถึงแม้ว่าเขาจะนำเสนอข้อแก้ตัวทั้งหลายของตัวเองก็ตาม

อย่าได้กระดิกลิ้นของเจ้าอ่านอัลกุรอาน เพื่อจะเร่งรีบท่องจำมัน

แท้จริงเป็นหน้าที่ของเราที่จะรวบรวมมัน (ไว้ในทรวงอกของเจ้า) และอ่านมัน

ดังนั้น เมื่อเราอ่านมันแล้ว เจ้าก็จงติดตามการอ่านนั้น

หลังจากนั้น แท้จริงแล้วเป็นหน้าที่ของเราเช่นกันที่จะอธิบายมัน (แก่เจ้า)

มีรายงานจากท่านอิบนุอับบาส กล่าวว่า “เมื่อวะหฺยู (อัลกุรอาน) ถูกประทานลงมายังท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ท่านจะขยับลิ้นของท่านเพราะต้องการจะท่องจำมัน (ในทันที)” อัลลอฮฺจึงประทานอายะฮฺนี้ลงมา (บันทึกโดยอัลบุคอรีย์ หะดีษเลขที่ 4927, มุสลิม หะดีษเลขที่ 448 และอัตติรมิซีย์ หะดีษเลขที่ 3329 ด้วยสำนวนที่แตกต่างกันเล็กน้อย) หมายถึง อายะฮฺที่ 16-19

เปล่าเลย! แต่พวกเจ้ารักความเร่งรีบ (คือชีวิตในโลกนี้)

และพวกเจ้าปล่อยทิ้งโลกหน้า

วันนั้นหลายใบหน้าจะเบิกบาน

มองไปยังพระผู้อภิบาลของมัน

และวันนั้นหลายใบหน้าจะเศร้าหมอง

(เพราะ) มันคิด (คือ รู้ตัว) ว่า ความหายนะอันเลวร้ายจะเกิดขึ้นกับมัน

เปล่าเลย! เมื่อวิญญาณได้มาถึงคอหอย

และมีผู้กล่าวว่า “ใครเล่าจะผู้รักษาเขา”

และเขาคิดว่า แท้จริงแล้วนั่นคือ (เวลาแห่ง) การจากไป

และขาข้างหนึ่งทับขาอีกข้างหนึ่ง (เพราะความกลัวในช่วงใกล้ตาย)

ปลายทางในวันนั้นคือ (การกลับ) ไปยังพระผู้อภิบาลของเจ้า

เนื่องจากเขาไม่เชื่อมั่น (ต่ออัลกุรอานและเราะสูล) และไม่ละหมาด

แต่เขาปฏิเสธศรัทธาและผินหลังกลับ

แล้วเขาก็เดินไปหาครอบครัว (หรือพวกของเขา) ด้วยความหยิ่งยโส

ความวิบัติจงมีแด่เจ้า ดังนั้นจงวิบัติเถิด

แล้วก็ความวิบัติจงมีแด่เจ้าเถิด ดังนั้นจงวิบัติเถิด

มนุษย์คิดว่า เขาจะถูกปล่อยทิ้งไปโดยไร้ความหมายหรือ? (คือ ไม่มีจุดหมาย ประโยชน์ หรือความรับผิดชอบใด ๆ)

เขาเคยเป็นน้ำอสุจิหยดหนึ่งที่ถูกหลั่งออกมามิใช่หรือ?

แล้วเขาก็เป็นก้อนเลือดก้อนหนึ่ง แล้วพระองค์ก็ทรงสร้าง แล้วทำให้ได้สมบูรณ์

แล้วพระองค์ก็ทำให้มัน (ชีวิตที่สร้างขึ้นมานั้น) เป็นคู่ ชายและหญิง

พระองค์ (ซึ่งทำเช่นนั้นได้) จะไม่สามารถทำให้คนตายมีชีวิตขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?